Klein feestje!

Het gebeurde ruim een jaar geleden!

Vorig jaar april raakte ik in het traject voor een hysterectomie. Of te wel het verwijderen van mijn baarmoeder.

Ik was net 40 geworden, en al jaren aan het klieren met mijn menstruatie. Ik hoefde al jaren niet meer de pil te slikken omdat mijn man zo lief was om zich te laten “helpen”. Maar omdat het nog altijd bleef rommelen, onregelmatige bloedingen, lange bloedingen van gemiddeld 2 weken, heel veel krampen. En daardoor ook veel last van bloedarmoede en B12 tekort. Dus al met al dan toch maar weer aan de pil, heb ook nog de nuvaring een tijdje gebruikt. Maar dat was het toch ook allemaal niet. Ook met de anticonceptie had ik ook de nodige klachten.

Ik was toen ik 38 was ook al eens bij de Gynaecoloog geweest. Daar werd ik onderzocht en bleek dat mijn baarmoederslijmvlies wel erg dik was. En dat ook de oorzaak kon zijn van alle ellende. Hij stelde voor dat ik eerst maar het slijmvlies moest weglaten halen, om te kijken of dat verlichting zou brengen. Ik zou dan zeker een paar jaar bijna geen bloedingen en ellende moeten hebben.

De behandeling zou d.m.v. curettage of een thermachoice behandeling. Beide is geen prettige behandeling en moeten beide onder narcose. Ik koos voor de thermachoice behandeling omdat die het meest effectief zou zijn.

Ik kwam dus van een koude kermis thuis, na een maand of 2 begon alle ellende weer van voor af aan. Ik was er dus niks mee opgeschoten. Maar om nou weer gelijk een andere behandeling te ondergaan zag ik ook niet zo zitten. Dus ik liet het er maar bijzitten en hopen dat het misschien toch steeds minder zou worden.

Maar na 2 jaar ellende heb ik toch weer de stoute schoenen aangetrokken en weer gevraagd voor een doorverwijzing. Huisarts vertelde me al dat er eigenlijk dan nog maar 1 ding op zat en dat was het hele probleem in 1x oplossen door de baarmoeder eruit te halen.

Maar wilde ik dat wel? Raak ik dan niet gelijk in de overgang? Ik ben nog zo jong.

En ja, ik ben gezegend met een gezonde knul. En nee, ik hoef niet nog meer kinderen.

Dus voor ik bij de gynaecoloog zat, had ik al een heleboel vragen. Maar ook het idee om eindelijk van die ellende af te zijn trok me erg aan.  Voor mij zaten er wel meer voordelen aan dan nadelen. Maar ik was er nog niet zeker van.

Ik kreeg van de arts heel veel antwoorden, gelukkig. Maar ook een aantal opties. Hij was het er mee eens dat die baarmoeder eruit moest. Veel andere mogelijkheden om van mijn klachten af te komen waren er niet meer.

De opties waren:

* Halen we alles weg, incl. eierstokken, met als gevolg dat ik alsnog aan de hormonen moet om de overgang nog wat uit te stellen, want ja ik ben nog maar 40.

* Laten we de eierstokken staan, dan blijven de natuurlijke hormonen hun werk doen, dan raak ik vanzelf in de overgang als het mijn tijd is, zo rond mijn vijftigste. Net als iedere andere vrouw.

* Dan had ik nog de keuze om alleen de baarmoeder te verwijderen, maar om de baarmoedermond te laten staan. Dan heb je nog steeds kans dat er wat slijmvlies blijft zitten, waardoor er ook nog steeds lichte bloedingen kunnen blijven ontstaan. Maar ook de kans op baarmoederhalskanker blijft dan bestaan. Ik moet dan evengoed regelmatig een uitstrijkje laten maken. Het enige voordeel aan het laten staan van de baarmoedermond is eigenlijk een seksueel aspect en dan voornamelijk voor de man.

* En de laatste optie is dan om de hele baarmoeder te verwijderen incl. de eierstokken. Geen kans meer op bloedingen, geen kans op baarmoederhalskanker. Alleen voelt het voor de man wat vreemd aan.

Ik twijfelde nog over de laatste 2 opties.

 

Maar toen gebeurde er dit:

In die zelfde periode liep mijn moeder ook bij een gynaecoloog onder controle. Ze was al een tijdje uit de overgang, maar ze was toch weer begonnen met bloedingen.  In een korte tijd moest zij een curettage ondergaan en werd een biopt afgenomen. Want het was toch niet helemaal goed die bloedingen. De uitslag van de biopt was ook niet goed. Er waren wat onrustige cellen, maar niet zo om je heel erg zorgen te moeten maken. Het beste zou zijn dat mijn moeder haar baarmoeder incl. eierstokken liet weghalen en dan het liefst nog gisteren dan vandaag.  Met als gevolg dat mijn moeder een week later al in het ziekenhuis lag om geopereerd te worden.  Er werd gelijk gezegd, na de operatie, dat het goed was dat ze zo snel al werd geopereerd. Ze had niet langer moeten wachten, want er waren meer onrustige cellen dan dat ze dachten. Het was aan de buitenkant van de baarmoeder goed te zien. Uiteindelijk kreeg mijn moeder nog meer ellende over zich heen, omdat haar darmen ermee gestopt waren na haar operatie. Ze heeft zowat 6 weken in het ziekenhuis gelegen, omdat ze niets binnen kon houden. En dus via het infuus gevoed moest worden. Gelukkig kwam het met haar wel weer goed. Haar darmen werken weer zo goed als normaal en blijft voorlopig onder controle bij de gynaecoloog om te kijken of alles goed blijft gaan.

En zo ging ik verder:

Omdat ik met haar het hele proces voor de operatie ook heb doorlopen, kon ik gelijk mijn vragen ook stellen die op dat moment opkwamen, of waar ik al mee zat, maar nog geen gelegenheid had gehad om het aan mijn eigen arts te stellen. Ik stelde ook vragen waar mijn moeder nog niet aan had gedacht en ik dus wel. Ik werd op deze manier dubbel voorbereid op mijn operatie die gepland stond voor oktober.

Ook had ik door het voorval met mijn moeder nog meer vragen. Een aantal weken voor mijn operatie had ik nog een gesprek met diverse artsen als voorbereiding.

En de meeste prangende vraag was toch, is het erfelijk? Als mijn moeder al last heeft van onrustige cellen, hoe groot is de kans dat ik het ook krijg?

Volgens de arts van mijn moeder hoefde ik me daar geen zorgen over te maken. Want zelfs als ik niet geopereerd zou worden, of kiezen voor de optie om mijn baarmoedermond te laten staan, dan was de kans erg klein dat ik het ook zou kunnen krijgen.

Ook mijn arts was daar van overtuigd. Maar om het zekere voor het onzekere te nemen, adviseerde hij wel om ook mijn baarmoedermond te verwijderen. Tot die conclusie was ik zelf eigenlijk ook wel gekomen.

Maar het gedoe met de darmen van mijn moeder, hield mij ook nog wel bezig. Zelf heb ik ook hele gevoelige darmen en kunnen soms van het ene op het andere moment helemaal van slag zijn.

Voor mij een klein gelukje, ik kreeg een hele andere soort operatie dan mijn moeder. Waardoor mijn darmen ook veel minder te verduren zouden krijgen. En dat was een hele opluchting.

Ik zou een soort kijkoperatie krijgen, waardoor ik maar 3 kleine littekens op mijn buik overhoud. Mijn moeder kreeg de ouderwetse manier van opereren en heeft een litteken van links naar rechts over haar buik lopen.  Mijn darmen zouden tijdens deze manier van opereren bijna niet worden verlegd of worden belast.  Dat stelde mij wel weer gerust.

Dus ik kon eigenlijk met een gerust hart het ziekenhuis in en worden geopereerd. Ik stond helemaal achter mijn keuze en ook mijn man was het er over eens. Hij liet wel blijken, gelijk in het begin al, wat zijn keuze zou zijn, maar liet mij zelf erachter komen wat ik wilde. En dat was goed. We kwamen dus wel uit op de zelfde keuze alleen ik deed er iets langer over dan hij. Ik heb regelmatig huilend aan de telefoon gezeten met hem, omdat ik het niet wist of ik er wel goed aan zou doen. Of het nodig was. En telkens weer bleef hij mij aanhoren en geruststellen, wat ik ook zou doen hij zou achter me staan.

 

En toen was het zo ver.

30 oktober vorig jaar ging ik licht gespannen, maar ook opgelucht naar het ziekenhuis in.

Ik was zeker van mijn zaak. Wij waren zeker van onze zaak. En na 6 weken revalidatie, zou het leven alleen maar beter kunnen worden.

En dat deed het. We zijn een jaar verder.

Ik ben vrij van de meeste klachten. Sommige klachten zijn een stuk verminderd waar mee te leven valt. Maar de klachten die ik heb, zijn hormonaal en gaan vanzelf over als ik in de overgang ben. En wanneer dat is, dat zal ik vanzelf merken, als ik last ga krijgen van opvliegers e.d. Want ik kan het niet merken aan de bloedingen die wegblijven! 🙂

Dus daarom een klein feestje.

Met mijn moeder gaat het steeds beter. Ze blijft onder controle van de gynaecoloog en tot nu toe blijft ze schoon.

En ik hoef geen extra tasje met verschoning mee te nemen als ik op stap ga. Mijn bloedarmoede is onder controle. Ik klap niet meer dubbel van de pijn in mijn buik. Ik ben niet meer 2 weken chagrijnig om het na anderhalve week weer chagrijnig te zijn. Ik hoef over 2 jaar geen uitstrijkje te laten maken.

Er zijn zoveel voordelen geweest aan mijn operatie. Misschien had ik het wel 10 jaar eerder moeten doen.  Alleen wilde de artsen mij toen nog niet opereren!

Dus maak ik van het weekend een taartje om dit allemaal te vieren.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s